Opruimen en afscheid...

Opruimen…

Het is alweer de laatste dag op Arna…jammer. Het was fijn, veel zon, warm weer. Iets wat we al jaren niet meer gehad hebben op vakanties…de laatste 2 jaar was wisselvallig en zeker niet boven de 30 C.

Nu dus wel. Wel hebben we de afgelopen nacht een behoorlijk onweer gehad en nogal wat regen. De tent heeft zich goed gehouden ondanks de kleine lekkages hier en daar. Inmiddels hebben we de tent dan alweer 8 jaar en mag je verwachten dat e.e.a. niet altijd meer optimaal is. Onze tent is voor ons ook bedoeld voor de warmere regio’s. Het is geen De Waard za’k maar zeggen..  
......kijk maar onze tent staat op de eerste rij.

Onweer hier is wat vreemd. Je hoort het heel ver op zee aankomen…de hele avond. Lichte tot zware bewolking en wat meer wind…heel lang blijft het weer wat dralen op zee en dan komt het langzaam landinwaarts…vannacht om 2 of 3 uur was het zover. En na 30 min is het onweer weer verder getrokken. De bomen houden zeker veel tegen.

Misschien vanavond hetzelfde weer..In elk geval hebben we alles behalve tent, luchtbed en deken, tafel, stoelen, Odie en onszelf in de auto geladen…dat is morgen dus vrij snel opgeruimd. Ook met regen.

Bedoeling is om ongeveer 9.00 aan te rijden richting Dax – Orthez – Oloron _ Lescun – Col du Somport – Jaca – Sabinanigo – Senegue…(volg ons) ongeveer 30 km vanaf de Ordesa vallei. Momenteel is het er tussen de 20-24 C en wat wisselvallig…het wordt dus KOUDERRRRR en kledingweer.

Ahhh nog vergeten. Vanmorgen hebben we in Leon inkopen voor jullie gedaan. De winnaars van de prijsvraag…en voor onszelf “rilletes de canard”…Even verderop in Magesc was een atelier van Baskisch linnen (Artiga) en natuurlijk kunnen wij dan dit mooie tafellaken met servetten niet weerstaan..prachtig !!! Voor Greetje een hoesje voor de Iphhone.

Vanmiddag afgerekend bij de receptie ..oefff. ik dacht altijd dat vakantie alleen maar leuk was ...:-) 

Vanavond gegeten bij het pizza restaurant...makkelijk en lekkel.

We “zien” jullie daar wel weer…Buenos Noches

Rustdag.....nee eigenlijk hangdag

Wij hebben ons voorgenomen om vandaag niets te doen. Een hangdag. Dat hebben we wel verdiend nadat we gisteren in Cap Breton zijn geweest, Hossegor, Leon en Castets.

Allereerst, de kustweg naar Hossegor enCap Breton is prachtig. Een groot en langgerekt dennenbos met steeds weer kustplaatsjes of smalle wegen naar het strand. Veel strandgangers ook. Bij Hossegor verandert het landschap van natuurlijk naar “noordwijk aan zee”. Hotels, appartementen, huisjes, strandwinkeltjes etc…eventjes leuk maar na een paar dagen gaan al die dingen vervelen en is het een groot, en waarschijnlijk duur, vakantiedorp. Hossegor heeft nog wel wat meer charme als Cap Breton, wat een hele grote haven heeft maar helemaal niets geen vertier/restaurants of barretjes eromheen. Dan richting het centrum van Cap Breton. In eerste instantie lijkt de aanblik leuk en fris maar als je door de enige kleine hoofdstraat loopt en allemaal dezelfde strandwinkeltjes aantreft als in Hossegor hebben wij het vrij snel gezien. Nee dit valt tegen. Nog even perrier-menthe (koud!!!) drinken en verder trekken. Zelfs een lekker taartje werd niet verkocht deze middag.

Terugrijdend door Hossegor centre ville kijken we nog rond of dit dan toch wel het stadje is waar winkelen leuk is maar nee, we zien diezelfde winkels weer opnieuw. Alleen dat ene winkeltje in Cap Breton, dat wat nu net Baskisch linnen verkoopt van het merk “artiga maison” is gesloten, ook terwijl het open zou moeten zijn…..Fransen grrrrr.

Omdat we nog moeten tanken in Castets besluiten we via Leon te rijden. Daar, aan de D16 ligt een onooglijk, ja zelfs lelijk labaratoire van de Fransman en bekroonde chocolatier Didier Faget…”L’etoile Noir” . DE plaats om echte chocolade te proeven…en dat gaan we doen. Goed !!!

Speciale thee in combinatie met een kop warme/lauwe pure chocolade met koekjes die je in de chocolade kan dopen…zien jullie het voor je? Goed in gedachten houden….ongeveer 1 grote mok pure chocoladedrank die als een baksteen valt. De thee houdt ons nog rustig…Maar dan ook nog een chocolade bommetje met zachte vulling…wow. Strompelend verlaten we het etablissement nadat ik 18 € heb afgerekend…valt niet tegen. Na deze overigens heeeerlijke bezigheid kunnen we even geen chocolade meer zien…zelfs niet in het winkeltje, terwijl daar nu het beste van het beste op ons ligt te wachten. De chocolatier en zijn vrouw zijn duidelijk geen zakenmensen…het theehuis is onooglijk en het ligt zeer afgelegen naast een garage. De kaart is een stenciltje met onduidelijke menu’s of keuzes, zelfs voor Fransozen. Vreemd…alleen Fransen kunnen dit.

De hele avond zijn we vrolijk en vol energie…meerrrrr

Vandaar naar Castests gereden om te tanken. Natuurlijk zonder adres…dus ikke vragen bij een lelijk huisje waarop aangegeven staat “gendarmerie”. Na enig geklop en geroep komt een gendarme naar beneden en staat mij te woord als ik vraag: “bonjour monsieur, j’ai un question”. Lachend zegt hij “oui,…combien d’argent ?” ik lach terug en zeg : »Connaissez-vous la route en direction estation de Shell? » Hij overlegd met zijn collega boven en geeft aan dat 5 km noordelijk op de D810 een nieuwe shell is…Heh Esther da’s in elk geval gelukt. De tank zit weer vol.

Inmiddels is het alweer 19.30 en we rijden binnendoor, heel binnendoor naar de camping. Geen avondeten helaas behalve worstjes met zacht brood, maar wel weer een leuke dag. ‘s morgens geluierd,,,’s middags geshopt.

Er zijn hier  everzwijnen…

Er wordt hier gevraagd wie de hangmat heeft uitgevonden….Greetje zegt dat die de nobelprijs moet krijgen zoveel maken we er gebruik van. Volgens mij is de hangmat uitgevonden door een enorm luie Mexicaan met een heeele grote sombrero op, …..waarachter hij zich verbergt. Wie kan mij vertellen wie de hangmat heeft uitgevonden?

Het is nu avond, het is 22.00, stikdonker en de kinderen hebben een spooktocht, georganiseerd door de camping…Helemaal te gek. Het gegil hoor je de hele camping over…smile. Hier wordt veel, heel veel voor kinderen georganiseerd…tot en met een professionele dagcreche.

Met Odie gaan we regelmatig naar zee…lekker dollen. Vandaag heeft ze even gezwommen J

Zelf zijn we vandaag ook de zee in geweest…de strandwacht gaf aan (blauwe vlaggen) dat er een sterke stroming staat met veel muistroom…dus voorzichtig. Maar daar waar we konden zwemmen was het helemaal te gek. Ver de zee in kunnen lopen en hoge, soms 2 m hoog, golven die je echt wel van je stuk brengen. Toch een andere zee als in het vertrouwde Pays Bas.

Enne…zaterdag gaan wij hier weg…de laatste dag morgen. Langzaam opbreken en zaterdagmorgen zo rond 9.00 vertrekken in richting Pyreneeën. Waar, dat blijft nog een verrassing…wij hebben de camping al uitgezocht. Het zal ongeveer 5 uur rijden zijn, binnendoor. De weersverwachting schijnt te verbeteren dus we wagen het erop.

Tot morgen au revoir bonsoir a bientot…de groeten

Moliets et Maa...oftewel een avondmarkt vlakbij

Het is woensdagmorgen. Ik zit te schrijven in de schaduw van de tent en de dennenbomen, het bos in kijkend richting zee. Mooi, rustgevend..Odie kijkt vanachter onze eigen afrastering naar de buren die aan het inpakken zijn en vandaag vertrekken. Greetje ligt in de hangmat te lezen.

Het mooie aan deze camping is dat wij vrij uitzicht hebben en geen tent voor ons hebben. Alleen bomen, duinen en zee.

Nog even over Bayonne…

Daar zijn we maandag geweest en net als vorig jaar is dit een stad die echt de moeite waard is. Hier kun je uren rondlopen, in deze oude Baskische stad. De stad heeft een heel eigen karakter wat je merkt als je in de straatjes loopt en al die speciale Baskische winkeltjes ziet. Baskisch tafellinnen is wel het belangrijkste handelsmerk, naast alle etenswaar. De kerk, de versterkingen en het klooster vormen de kern van Bayonne.

enne ohhh ja Odie heeft ook nog een produit de terroir achter gelaten in Bayonne nadat ze weggestuurd is van een plekje in de stad

Huh? ikke?

Odie in Baskische outfit

Indrukken van Bayonne

Vanavond gaan we eens een bezoek brengen aan de “marche nocture” in het naastgelegen plaatsje Moliets et Maa. De verwachtingen zijn hooggespannen, immers de Fransen gaan een demonstratiespelletje “pelote” spelen. Als we aankomen, even auto parkeren, denken wij al een indruk te hebben…6 kraampjes (en da’s niet overdreven) met produits du terroir en 1 billeterie voor entree van de demonstratie a €9 p.p. En de toeristen….je ziet het gebeuren: van “haaa we hebben er zin in”, naar “ohhh wat is dit?” tot “huh, ik geloof dat we hier verkeerd zijn”. Elke toerist komt aan, blijft 5 min hangen. Sommigen 10 min, zoeken of er nog meer te doen is kijken om het hoekje naar het speelterrein en denken “wegwezen, ergens anders naartoe”. Hoe goed ook bedoeld…maar om nou te zeggen dat het een evenement is wat aan de verwachtingen voldoet…NEE. Ik weet nu nog steeds niet wat pelote is…ook Jai Alai is hier een actieve sport.

Spoorslags terug naar de auto, even Moliets et Maa Plage opzoeken…daar zijn we nog niet geweest.

En nu het tegenovergestelde..hetzelfde plaatsje maar nu aan zee. Richting zee rijden we vanaf een kleine tweebaans weg ineens op een hele brede doorgaande weg met fietspaden etc.. Er doemt een kustdorp op wat ongeveer 5 keer groter is dan het plaatsje zelf.....campings, huisjes, hotels EN een enorme rij van bars, restaurants, ijszaken, speelhallen, surfwinkels en meerdere spar-winkels. Zie je het voor je? Ineens een klein soort Schevingen met een drukte van jewelste. Geen grote stad in de wijde omgeving, ineens dit. De campings zijn enorm, zo ook het aantal Hollanders die de weg hierheen gevonden hebben. Zoooo, voor jonge lui die van surfen houden is dit een fantastische plek…maar voor ons is dit niet echt wat we zoeken in het buitenland. Als je even denkt dat we ergens zijn waar het nog wat ongerept is…hoepla…daar duiken weer die Hollanders op.

Even langs de winkels en terrassen naar het overigens mooie strand gelopen, een heerlijk ijsje gegeten en terug naar de camping gereden over de smalle weg…Daar koffie gezet en de hele avond met de overbuurman zitten kletsen over andere de campings in Frankrijk en de kust bij Argeles sur Mer.

Ahhh nog niet vermeld maar ik heb gisteren een tweede wandeling gemaakt in het natuurgebied “courant d’Huchet”..nu niet de zeezijde maar vanuit het startpunt naar het meer van Leon landinwaarts. Deze tocht van 3 uur was leuk maar minder mooi als de eerste, vooral het laatste deel was 2.5 km bospad met rul duinzand…nogal zwaar en saai. Tot aan het meer, langs de rivier, beland je in een onaangetast bos met varens tot schouderhoogte die als een deken de onderste laag van het bos bedekken…ondoordringbaar..alleen het bospad leidt je naar de volgende etappe. Omgevallen bomen versperren regelmatig het pad. Het voelt alsof je alleen in een groot woud dwaalt. Ik ben in 3 uur tijd 6 mensen tegen gekomen…de eerste 20 minuten. Je loopt helemaal alleen.

Uiteindelijk kom je bij het meer aan bij “la Nasse”, daar waar het meer uitmond in de rivier Huchet en kan ik weer teruglopen via een andere route. Op mijn weg loop ik een klein deel over de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella (schelpenroute) en ontmoet ik diep in het bos nog een zeer oude kurkeik van 400+ jaren oud…diep buigend onder zijn gewicht, met overal open gaten zorgt hij voor schaduw als ik op het bankje eronder even uitrust en water drink. Rondom hem staan er meer kurkeiken, maar bij lange na niet zo oud. Zwoegend door het rulle zand komt ik uiteindelijk 1 uur later op het beginpunt aan.

Marcel gefeliciteerd met je verjaardag…..je krijgt een hele grote dennenappel van ons.

Ons plan voor vandaag is om vanmiddag naar Cap Breton en Hossegor te rijden…daar wat rond te struinen en eventueel wat te eten…We zijn er een paar keer doorheen gereden en het lijken ons leuke plaatsjes.

Tot laterzzz

Prijsvraag 3:

Win een Baskisch etentje bij arnoengreetje

·        Hoe ziet de vlag van Baskenland eruit? Graag beschrijven omdat niet iedereen foto’s kan sturen

·        Waar staat het plaatsje Espellette van bekend?

·        Hoe heet een frans everzwijn? Wij hadden er 2 afgelopen nacht gravend naar meloenschillen, 2 tenten verderop

·        Wat zijn de “chaussures national francaise » op de campings?

Bayonne

Vandaag houden we het kort.

We zijn in Bayonne geweest. Mooie stad. Vorig jaar ook geweest. Niets verandert. Lees ons blog van afgelopen jaar. Morgen meer.

Even ook niet aan jullie gedacht thuisblijvers. Het moest even, genieten van de stad, de zon en de warmte. Nu weer even achter de PC gekropen om de laatste status door te geven van het leven van de teckel Odie bij de baasjes arnoengreetje.

Bijna elke avond gaan we even naar het strand van arnaouchat om te dollen. Daar hebben de baasjes een paar (honderd) fotootjes geschoten van mij in mijn nakie. Ik ben zelfs even de zee in geweest tot aan mijn tepeltjes en er heeel snel weer uitgerend. Niet 1 keer, neee wel een paar keer. De baasjes waren heel enthousiast…nou ik nie !!! ZOUT en ZAND. Een combi waar teckeltjes niet van houden.

Dan was er nog die ene keer dat de baasjes MIJN vogeltje, mijn eigenste piepvogeltje, hadden meegenomen naar het strand. Daar hebben ze mijn vogeltje losgelaten in de stroming van de zee…OHHH wat gemeen!!! Kijk maar wat ik toen gedaan heb…..

Heh jullie zijn goed daar in het verre noorden. Wij gaan de prijsvraag wel moeilijker maken hoor…smile. Proficiat voor de volgende lezers:

1.      Modderbaden van de oude romeinse stad Dax, gewonnen door Rob. Karin krijgt de troostprijs omdat ze slechts 4 minuten later heeft gereageerd

2.      Fete de toro; stierenrennen door de straten van allerlei zuidelijke stadjes, gewonnen door Esther, in combinatie met het recept van een Baskische pimentsoep (? Er gaan 8 uien in? Ik moet het recept nog vertalen esther..haha). Overigens heeft Eva wel een frans spel “jeu de boules” genoemd, en Karin en Marcel “pelote” maar helaas dat was niet het goede antwoord. De recepten waren overigens wel goed…wel veeeeel uien hoor. De recepten zijn volgens ons voor zeker 10 man. Houden jullie van uien?

Dus Rob 1 produit du terroir, Karin 1 produit du terroir, Esther 1 produit du terroir. De prijzen kunnen bijvoorbeeld zijn saucisse sanglier sec, foie gras, maigret de canard, confit de canard, miel, piment d’Espelette, casque basque, moules frites basque etc….het blijft een verrassing.

dat jullie het niet vergeten!!!

groetjes uit Les Landes

Een dag in het leven op de camping....

Het is niet een alledaagse dag in het leven van arno, greetje en odie vandaag. Nee, het is een dag in het leven van ons op de camping onder de dennenbossen van Les Landes bij een dagelijks zonnetje en temperaturen van rond de 30 C.We zullen eens proberen onder woorden te brengen wat ons zoal bezig houdt en welke sfeer het oproept. Misschien hebben de thuisblijvers onder jullie hier nog extra vreugde van.

Uiteraard is de sfeer onmiskenbaar Frans, we zijn tenslotte in Frankrijk. Baskisch Frankrijk nog wel. Maar wat houdt dat in? Nou kennen jullie die stoere Franse boer met zijn zwarte “casque” op en een “baguette” in de hand? Zoiets, we zijn in een land van enigszins afstandelijke doch vriendelijk ogende eigengereide zongebrande mensen die altijd kleiner zijn dan de gemiddelde noord europeaan. Kunnen ze ook niets aan doen maar soms straalt men een ego uit wat groter is dan hun lengte. Soms handelt men zaken af op een ongebruikelijke omweg, alleen omdat het noord europese toeristen betreft. Die zijn immers groter. De kleine fransman weet wel weg met zichzelf belangrijk voelen. Zij hebben dat tot in de puntjes uitontwikkeld. Met de komst van europees bankieren, carte bancaire en geld uit de muur halen zijn de wachtrijen van toeristen volledig verdwenen uit de postkantoren. Tot ongenoegen van de gemiddelde fransman. Nu vult men de tijd met de effectieve noord-europese werkzaamheden. De dagen van weleer zijn voorbij.

Wat is er nog over van de Franse cultuur?

Het petit-dejeuner bestaat nog steeds en is nog vaak abominabel karig, een croissant met boter en jam onder het genot van een kop koffie.. In Perigueux echter, het IBIS, was werkelijk goed te noemen maar ja dan betaal je ook €9 p.p.

Wij doen het op de camping uitgebreid. De zon staat inmiddels aan de horizon als we wakker worden. Omdat wij onder de pijnbomen staan met een bladerdak 20 m boven ons wordt de hitte van de morgen gefilterd en branden we niet de tent uit. Inmiddels zorgt de continue zeebries voor wat exra verkoeling. Zo rond 8.30 staan we op, met de eerste stappen in de richting van het gedateerde maar brandschone toiletgebouw, een kleine 100 m verderop. Wassen, scheren douchen en fris weer de warme buitenlucht opzoeken. Dan ontbijten met thee, croissant, brood en beschuit…afgewisseld met dagen dat we cruesli (croustillants aux fruits) en muesli eten. De winterglow thee van Greetje hebben we vergeten…hemeltje…le the d’hiver. Kan iemand een paar dozen zenden? Het beleg is afwisselend kaas, jam, jam, jam en soms pindakaas. Errug heh, we blijven die Hollanders die brood nodig hebben. Gelukkig zijn wij niet zo erg dat we vacuum verpakte kaas meenemen…(eerlijkheid gebied te zeggen, als we ruimte hadden?...)

Dan is het tijd om even uit te rusten…dus lekker lezen onder de filtering van het dennenbos in de lichte oceaanbries. Allebei verzonken in een digitaal boek, afgewisseld met een zelf gezette bak koffie uit een piepklein koffiezetautomaatje wat wij al jaar en dag met ons meeslepen. Natuurlijk hoort daar een Franse specialiteit bij…Gateaux Basque. En nog een stuk…en nog een laaaaatste stukje ?

Naast het bruiningsproces van de zon op ons lijf ontstaat er ook een verdikkingsproces …rarara.

De middag nadert, er zijn wat boodschappen nodig uit de kampwinkel, 7 min lopen verderop. Met een tas in de hand slepen wij ons die kant op want er moet groente, vlees en drank komen, naast de overheerlijke chocolade (vulling met cocos en merengue). Vooral de wijn is toch wel belangrijk, niet te duur en toch lekker…de landwijn is hier niet verkeerd..produit de terroir heh? Na gedane inkoop even checken wat er vandaag op de camping te doen is. Meestal is dat kinder(achtig) goed, vooral voor de  kinderen.’s Avonds is er vanaf 23.00 een bar/disco. Overdag kunnen we het zwembad bevolken, de sauna bezoeken, surfen of golflessen nemen. Tegen de avond, de soiree, kruipen alle echte Franse mannen uit de chalets en tenten en slaan met overgave aan het Jue de Boulen. DE serieuze volksport van onze Fransen. Hier valt geen grapje over te maken bij de echte Fransman….dit is het hart van zijn leven.

Inmiddels terug worden de boodschappen opgeborgen en gaan we wat lezen of schrijven, in mijn geval. Luieren is nu aan de beurt, het wordt warm en we vallen alle drie langzaam in slaap…een dutje doen van alle vermoeienissen. Soms eten we iets, soms niet. In elk geval maakt ieder dan voor zich een hapje.

Zo rond 16.00 heeft een van ons wel zin om even te zwemmen…meestal even naar zee en daar een half uur of uurtje dabberen en afkoelen. Met een zee-temperatuur van 24 C geen slecht idee. Gisteren ben ik een uurtje in het zwembad geweest…

Aan zee is het voor de gemiddelde Nederlander vrij uitgestorven…bij de uitgang van de camping ligt een legertje mensen te bakken en braden maar 100 m links en rechts van de blauwe vaantjes is er helemaal niemand meer gedurende kilometers. Daarnaast is de zee wat ontstuimiger als bij ons met hogere golven en wat meer zandbanken. Van een muistroom heeft niemand nog gehoord denk ik.

Inmiddels is het weer tijd om aan eten te gaan denken. Dan begint het echte werk..in mijn vorige beschijving al genoemd. Voorbereiden en koken….

De afgelopen tijd hebben we pizza gemaakt, broodjes gebakken, BBQ gedaan, hamburgers en worstjes gebraden, pasta gekookt (doen we vandaag weer), brood gegeten en 1 keer gelunched in St Jean de Luz. En dan steeds weer afwassen….corvee is dus verdeeld over 2 personen. Geen personeel meegenomen helaas. Past niet in de auto.

In de avond gaan we even naar het strand, wandelen met Odie.

Gisteravond hebben we Star Trek gekeken…into darkness…de laatste film. Goed zeg.

PS:

Het dennenbos herbergt ook een gevaar. De dennenappels zijn levensgroot. Als die vallen, net waar Greetje in de hangmat ligt…dan heeft ze een heeeele grote bult op d’r kop.

’s Avonds komt er altijd een grote rode eekhoorn langs op zoek naar voedsel…in de nacht zijn het een paar egels die het bos afsnuiven. Overdag is er het constante geluid van de “cigales” in de hitte. Er gaan geruchten dat er everzwijnen rondscharrelen. De hond van de buren, Nikkita, schijnt er een gezien te hebben.

PSPS:

De vader van Greetje heeft na 4 uur strijd, en bijna opgave, met onze kapotte parasol het ding weer tot leven gewekt. De opgegeven parasol is gereanimeerd met een nieuw en sterker draadje als wat er origineel ingezeten heeft. Nu kan de parasol weer zonder problemen open en dicht. Klasse…toch?

Dat verdient een “produit de terroir”. Iets uit Baskenland…wat denk je van Baskische droge worst pa?

Marktdag

Marktdag….

Het is heet vandaag. Vroeg in de morgen merken we al dat het heet zal worden, Odie ligt languit en is niet vooruit te branden. Wij besluiten daarom om naar de markt in Leon te gaan, ongeveer 15 min rijden vanaf de camping. Eerst belangrijke dingen doen zegt Greetje, afwassen !. Ja…ikke. Terug van de afwas wat schone kleren bij elkaar gezocht en op naar de markt. Odie wil de auto niet in en dus enige overredingskracht nodig om haar toch op de achterbank te krijgen…smile

Eenmaal Odie achterin en Greetje voorin kunnen we aanrijden…15 minuten later staan we geparkeerd midden in Leon. Odie heeft geen zin om eruit te komen…smile. Het is 11.00 en heet, de marktkraampjes staan vol met landelijke producten...Jajja DES PRODUITS DE TERROIR (enne ik ben net een kleine 4 maanden bezig met franse les dussss!!!; klinkt dus ook nie als een hap zand Gerard met een streepke..:-) dit is Frans met een accent) . Ook geen streekproducten Rob want dat zijn eikes van de boer en zo...echte heerlijke PRODUITS DE TERROIR. Foie Gras, saucisses, miel, cote de vin Landais, pain artisanale EN…ja EN…beschilderde heremietkreeftschildjes met de heremietkreeft er nog in.

Stel je eens voor: schilderen terwijl die rottige heremietkreeft in zijn bakje maar door blijft lopen. Da’s lastig ….en gemeen !.

Natuurlijk komen we een kraampje tegen met de alom bekende Franse didgeridoo (duhh?) en macarons die er hetzelfde uitzien als hoe wij ze kunnen maken. Wel duur trouwens 1€ per stuk.

Na een uurtje lopen hebben we het wel gezien en slepen onze hond achter ons aan naar de “voiture”. Lekker nog een rondje rijden en een bezoekje brengen aan een heeeel bekende chocolaterie “l’etoile noir” van Didier Faget (een van Frankrijks belangrijke chocolatiers)…het is 13.30 en ze zijn eigenlijk pas open vanaf 5 uur (salon de the) maar we mogen wel even binnen kijken. De patron ontvangt ons vriendelijk. Dat is echt wel “wow”, alles ziet er zo geweldig uit. Wij komen zeker nog een keer terug.

Thuis op ons plekje gaat Greetje nog effe een plons in de zee nemen. Odie en ik storten ons op de grond..het is warm. Dit nodigt uit voor een hangmat…

Vraagje:

Waar zijn de fransen in deze streek zo verzot op? Welk evenement/spelletje? Overigens is dat in Spanje ook gangbaar..je ziet die dingen hier in bijna elk groot dorp.

Als je dat weet ga je door naar de volgende opdracht:

Kent er iemand een lekker Baskisch recept wat wij kunnen maken?

nu slapies doen, morgen weer een verhaalke.

Odie slaapt in de armen van Greetje.