Een dag in het leven op de camping....

Het is niet een alledaagse dag in het leven van arno, greetje en odie vandaag. Nee, het is een dag in het leven van ons op de camping onder de dennenbossen van Les Landes bij een dagelijks zonnetje en temperaturen van rond de 30 C.We zullen eens proberen onder woorden te brengen wat ons zoal bezig houdt en welke sfeer het oproept. Misschien hebben de thuisblijvers onder jullie hier nog extra vreugde van.

Uiteraard is de sfeer onmiskenbaar Frans, we zijn tenslotte in Frankrijk. Baskisch Frankrijk nog wel. Maar wat houdt dat in? Nou kennen jullie die stoere Franse boer met zijn zwarte “casque” op en een “baguette” in de hand? Zoiets, we zijn in een land van enigszins afstandelijke doch vriendelijk ogende eigengereide zongebrande mensen die altijd kleiner zijn dan de gemiddelde noord europeaan. Kunnen ze ook niets aan doen maar soms straalt men een ego uit wat groter is dan hun lengte. Soms handelt men zaken af op een ongebruikelijke omweg, alleen omdat het noord europese toeristen betreft. Die zijn immers groter. De kleine fransman weet wel weg met zichzelf belangrijk voelen. Zij hebben dat tot in de puntjes uitontwikkeld. Met de komst van europees bankieren, carte bancaire en geld uit de muur halen zijn de wachtrijen van toeristen volledig verdwenen uit de postkantoren. Tot ongenoegen van de gemiddelde fransman. Nu vult men de tijd met de effectieve noord-europese werkzaamheden. De dagen van weleer zijn voorbij.

Wat is er nog over van de Franse cultuur?

Het petit-dejeuner bestaat nog steeds en is nog vaak abominabel karig, een croissant met boter en jam onder het genot van een kop koffie.. In Perigueux echter, het IBIS, was werkelijk goed te noemen maar ja dan betaal je ook €9 p.p.

Wij doen het op de camping uitgebreid. De zon staat inmiddels aan de horizon als we wakker worden. Omdat wij onder de pijnbomen staan met een bladerdak 20 m boven ons wordt de hitte van de morgen gefilterd en branden we niet de tent uit. Inmiddels zorgt de continue zeebries voor wat exra verkoeling. Zo rond 8.30 staan we op, met de eerste stappen in de richting van het gedateerde maar brandschone toiletgebouw, een kleine 100 m verderop. Wassen, scheren douchen en fris weer de warme buitenlucht opzoeken. Dan ontbijten met thee, croissant, brood en beschuit…afgewisseld met dagen dat we cruesli (croustillants aux fruits) en muesli eten. De winterglow thee van Greetje hebben we vergeten…hemeltje…le the d’hiver. Kan iemand een paar dozen zenden? Het beleg is afwisselend kaas, jam, jam, jam en soms pindakaas. Errug heh, we blijven die Hollanders die brood nodig hebben. Gelukkig zijn wij niet zo erg dat we vacuum verpakte kaas meenemen…(eerlijkheid gebied te zeggen, als we ruimte hadden?...)

Dan is het tijd om even uit te rusten…dus lekker lezen onder de filtering van het dennenbos in de lichte oceaanbries. Allebei verzonken in een digitaal boek, afgewisseld met een zelf gezette bak koffie uit een piepklein koffiezetautomaatje wat wij al jaar en dag met ons meeslepen. Natuurlijk hoort daar een Franse specialiteit bij…Gateaux Basque. En nog een stuk…en nog een laaaaatste stukje ?

Naast het bruiningsproces van de zon op ons lijf ontstaat er ook een verdikkingsproces …rarara.

De middag nadert, er zijn wat boodschappen nodig uit de kampwinkel, 7 min lopen verderop. Met een tas in de hand slepen wij ons die kant op want er moet groente, vlees en drank komen, naast de overheerlijke chocolade (vulling met cocos en merengue). Vooral de wijn is toch wel belangrijk, niet te duur en toch lekker…de landwijn is hier niet verkeerd..produit de terroir heh? Na gedane inkoop even checken wat er vandaag op de camping te doen is. Meestal is dat kinder(achtig) goed, vooral voor de  kinderen.’s Avonds is er vanaf 23.00 een bar/disco. Overdag kunnen we het zwembad bevolken, de sauna bezoeken, surfen of golflessen nemen. Tegen de avond, de soiree, kruipen alle echte Franse mannen uit de chalets en tenten en slaan met overgave aan het Jue de Boulen. DE serieuze volksport van onze Fransen. Hier valt geen grapje over te maken bij de echte Fransman….dit is het hart van zijn leven.

Inmiddels terug worden de boodschappen opgeborgen en gaan we wat lezen of schrijven, in mijn geval. Luieren is nu aan de beurt, het wordt warm en we vallen alle drie langzaam in slaap…een dutje doen van alle vermoeienissen. Soms eten we iets, soms niet. In elk geval maakt ieder dan voor zich een hapje.

Zo rond 16.00 heeft een van ons wel zin om even te zwemmen…meestal even naar zee en daar een half uur of uurtje dabberen en afkoelen. Met een zee-temperatuur van 24 C geen slecht idee. Gisteren ben ik een uurtje in het zwembad geweest…

Aan zee is het voor de gemiddelde Nederlander vrij uitgestorven…bij de uitgang van de camping ligt een legertje mensen te bakken en braden maar 100 m links en rechts van de blauwe vaantjes is er helemaal niemand meer gedurende kilometers. Daarnaast is de zee wat ontstuimiger als bij ons met hogere golven en wat meer zandbanken. Van een muistroom heeft niemand nog gehoord denk ik.

Inmiddels is het weer tijd om aan eten te gaan denken. Dan begint het echte werk..in mijn vorige beschijving al genoemd. Voorbereiden en koken….

De afgelopen tijd hebben we pizza gemaakt, broodjes gebakken, BBQ gedaan, hamburgers en worstjes gebraden, pasta gekookt (doen we vandaag weer), brood gegeten en 1 keer gelunched in St Jean de Luz. En dan steeds weer afwassen….corvee is dus verdeeld over 2 personen. Geen personeel meegenomen helaas. Past niet in de auto.

In de avond gaan we even naar het strand, wandelen met Odie.

Gisteravond hebben we Star Trek gekeken…into darkness…de laatste film. Goed zeg.

PS:

Het dennenbos herbergt ook een gevaar. De dennenappels zijn levensgroot. Als die vallen, net waar Greetje in de hangmat ligt…dan heeft ze een heeeele grote bult op d’r kop.

’s Avonds komt er altijd een grote rode eekhoorn langs op zoek naar voedsel…in de nacht zijn het een paar egels die het bos afsnuiven. Overdag is er het constante geluid van de “cigales” in de hitte. Er gaan geruchten dat er everzwijnen rondscharrelen. De hond van de buren, Nikkita, schijnt er een gezien te hebben.

PSPS:

De vader van Greetje heeft na 4 uur strijd, en bijna opgave, met onze kapotte parasol het ding weer tot leven gewekt. De opgegeven parasol is gereanimeerd met een nieuw en sterker draadje als wat er origineel ingezeten heeft. Nu kan de parasol weer zonder problemen open en dicht. Klasse…toch?

Dat verdient een “produit de terroir”. Iets uit Baskenland…wat denk je van Baskische droge worst pa?

Marktdag

Marktdag….

Het is heet vandaag. Vroeg in de morgen merken we al dat het heet zal worden, Odie ligt languit en is niet vooruit te branden. Wij besluiten daarom om naar de markt in Leon te gaan, ongeveer 15 min rijden vanaf de camping. Eerst belangrijke dingen doen zegt Greetje, afwassen !. Ja…ikke. Terug van de afwas wat schone kleren bij elkaar gezocht en op naar de markt. Odie wil de auto niet in en dus enige overredingskracht nodig om haar toch op de achterbank te krijgen…smile

Eenmaal Odie achterin en Greetje voorin kunnen we aanrijden…15 minuten later staan we geparkeerd midden in Leon. Odie heeft geen zin om eruit te komen…smile. Het is 11.00 en heet, de marktkraampjes staan vol met landelijke producten...Jajja DES PRODUITS DE TERROIR (enne ik ben net een kleine 4 maanden bezig met franse les dussss!!!; klinkt dus ook nie als een hap zand Gerard met een streepke..:-) dit is Frans met een accent) . Ook geen streekproducten Rob want dat zijn eikes van de boer en zo...echte heerlijke PRODUITS DE TERROIR. Foie Gras, saucisses, miel, cote de vin Landais, pain artisanale EN…ja EN…beschilderde heremietkreeftschildjes met de heremietkreeft er nog in.

Stel je eens voor: schilderen terwijl die rottige heremietkreeft in zijn bakje maar door blijft lopen. Da’s lastig ….en gemeen !.

Natuurlijk komen we een kraampje tegen met de alom bekende Franse didgeridoo (duhh?) en macarons die er hetzelfde uitzien als hoe wij ze kunnen maken. Wel duur trouwens 1€ per stuk.

Na een uurtje lopen hebben we het wel gezien en slepen onze hond achter ons aan naar de “voiture”. Lekker nog een rondje rijden en een bezoekje brengen aan een heeeel bekende chocolaterie “l’etoile noir” van Didier Faget (een van Frankrijks belangrijke chocolatiers)…het is 13.30 en ze zijn eigenlijk pas open vanaf 5 uur (salon de the) maar we mogen wel even binnen kijken. De patron ontvangt ons vriendelijk. Dat is echt wel “wow”, alles ziet er zo geweldig uit. Wij komen zeker nog een keer terug.

Thuis op ons plekje gaat Greetje nog effe een plons in de zee nemen. Odie en ik storten ons op de grond..het is warm. Dit nodigt uit voor een hangmat…

Vraagje:

Waar zijn de fransen in deze streek zo verzot op? Welk evenement/spelletje? Overigens is dat in Spanje ook gangbaar..je ziet die dingen hier in bijna elk groot dorp.

Als je dat weet ga je door naar de volgende opdracht:

Kent er iemand een lekker Baskisch recept wat wij kunnen maken?

nu slapies doen, morgen weer een verhaalke.

Odie slaapt in de armen van Greetje.

 

 

Rustdag

Dat hebben we wel nodig in deze zware tijden. Hier..aan zee…29 C, zonnetje en 24 C watertemperatuur met een lekker briesje…Het leven is een tranendal…zeker nu. We hebben zware dagen acht de rug dus vandaag rustdag.

Uitgeslapen tot 9.00. Greetje heeft de hond al uitgelaten en gewassen, ontbijt klaargemaakt etc…zoals het hoort op vakantie. Ik hoef alleen nog maar aan te schuiven, thee te drinken en te eten.

Dan hebben we niets op het programma staan …gewoon niets, nada noppes. Nou ja niets.

Vanmiddag gaan we BBQ-een en ik wil nog even de zee in springen.

Een slepende beschrijving van wat er allemaal moet gebeuren voordat wij aan tafel kunnen gaan:

Het is 16.00, opstaan, handdoek pakken, crocs aan en afscheid nemen - 4 minuten door rul zand lopen tot aan zee met een brandende zon op mijn schedel - door de mensenmassa heenwurmen en handdoek neerleggen - even een korte overdenking “zal ik”? - dan overtuigend naar de zee lopen en zonder angst voor kou de zee trotseren (goed heh?) - langzaam de zee inlopen en denken “wow toch wel een sterke stroming en hoge golven” om vervolgens onder te gaan - proestend boven komen, omdraaien en dieper de zee in lopen…overgaand in zwemmen - lekker zwemmen; mezelf wat uitputten en afkoelen - na een kleine 30 min weer uit de zee komen, na af en toe omgeslagen te zijn door een golf - strompelend het strand opkomen en mijn handdoek, die ongebruikt achter was gelaten, stoer oppakken - de terugweg aanvaarden en de hele 4 minuten teruglopen (er is geen busdienst hier zoals in scheveningen) naar ons tijdelijke woonadres..tent C78 - aangekomen bij de tent het flesje AXE ontvangen van mijn hulpvaardige vrouw en met hordes vrouwen achter mij aan naar de dichtstbijzijnde douche gesneld om het zout van mijn zongebruinde (nou ja over een week) bast te spoelen - teruglopen naar ons woonadres - boodschappentas met klaargelegd betaalmiddel pakken en mijzelf in de auto gehesen voor boodschappen in het kampeerwinkeltje (veel te duur natuurlijk maar wel dichtbij..ongeveer 7 min lopen) - het lijstje met boodschappen afwerken; schrikken van de prijs, betalen en de boodschappen in de kofferbak pleuren - 3 min terugrijden – boodschappen weer  uitpakken en klaarzetten voor de BBQ - muziekje aanzetten voor de romantische sfeer- COBB schoonmaken (doet Greetje voor me, lief heh?)- groente snijden, vlees snijden, kruiden en op een stalen draad rijgen en COBB aansteken-20 min wachten tot COBB klaar is - vleesrijgdraden op de COBB leggen en drinken inschenken………..oeffff eindelijk zitten, wat een middag. Wat een drukte. Nu alleen nog wachten op het eten..nog een half uur. Wel lekker overigens. “Dinner is served”, het is 20.00. in de tussentijd heeft Greetje lekker in de hangmat “gehangen”…da’s pas leven.

Leven als God in Frankrijk is hard werken.

PS: oeps toetje vergeten…vanilleyoghurt. Zoals gezegd het is zwaar hier. !!!

Even terugkomend op de prijsvraag:

Jaaaaah we hebben reacties….Rob heeft van Karin gewonnen met een verschil van 4 hele minuten. Het zijn idd de romeinen met hun modderbaden…De oude romeinen begonnen hier in vroeger tijden de thermische bronnen…nu is Dax het bekendste thermische oord van Frankrijk.

Rob je hebt een produit de terroir gewonnen…enne Karin…ook zoiets maar dan troostprijs. Iets Baskisch, wij denken aan piment uit Espellette of misschien wel een blikje Baskische vette pate.

Binnenkort komt er weer een vraagje aan…

Groetjes arno, greetje en odieke

St Jean de Luz

Gisteren besloten om naar St Jean de Luz te gaan, ongeveer 20 km van de Spaanse grens. Baskenland. Het stadje stond in vroeger tijden bekend als maritieme stad en nog vroeger als piratenbolwerk (vergelijkbaar met St. Malo). De sfeer is ontegenzeggelijk Spaans Baskisch, net als Bayonne. Vrijwel alle huizen zijn wit geschilderd met rode houten aftimmering. Hoe dieper je in Baskenland komt, hoe meer je dit tegenkomt. Espellette straalde vorig jaar dezelfde sfeer uit. Onafhankelijk, trots, eigen…karaktervol. Alles eigenlijk van de Baskische “produits de terroir” tot aan het Baskische textiel (streepjespatronen in alle kleuren).

Een mooi stadje met prachtige huizen en een nog mooiere baai. De huizen hebben een loopplank vanuit de voordeur direct naar de kade. Ik vraag me alleen nog af of deze huizen nog echt bewoond worden of dat het stuk voor stuk vakantieappartementen zijn geworden.

Ook hier gaan de winkels om 12.00 dicht, althans de meeste, maar niet zonder dat wij eerst een gateaux Basque hebben gescoord en echte oude baskische schapenkaas (brebis). DAT hebben jullie lekker nie in Pays Bas !!! Lekker oppeuzelen.

Voor vandaag bestaat de lunch uit middageten met uitzicht op de zee, een salade met geitenkaas voor Greetje en een moules Basque (tomaten, bacon en moules) voor Arno. Odie niks.

Het pakje worstjes is voor vanavond, met als voorafje een kaasplankje. Oepssss bijna het dessert vergeten: fondant au chocolat.

Tot morgen allemaal….. 

Huchet .... reserve naturel

Het is rustdag vandaag. 1 dag iets doen, 1 dag rust. Omdat de hond niet mee mag vertrek ik na de koffie alleen voor een wandeling in het nabijgelegen reserve naturel d’Huchet. Een natuurreservaat direct langs de zee wat zich landinwaarts strekt in de richting van het meer van Leon. In feite stroomt de rivier de Huchet vanuit het binnenland de zee in. Voordat dat echter gebeurt buigt de rivier af direct voor de duinen en blijft ca. 5 km langs de duinen lopen totdat ze een U-bocht de zee in maakt. Dit zorgt voor een heel apart milieu van moeras (marais), pijnbomen en mangrove-achtige bebossing. Het is er erg vochtig maar hoe dichter je bij de duinen komt ontstaat een woestijnachtig landschap. Al met al een wandeling van ongeveer 12 km die echt wel de moeite waard is. Aan het einde draait de rivier naar rechts de zee in met een prachtig uitzicht op de monding. Genoeg voor vandaag, verder lekker lamballen…

Greetje is later in de middag een uurtje aan zee geweest…zonnen !!! Ook leuk …smile

Eten…COBB-food

Dit ding kan ook gebruikt worden voor het roken van vlees…zo gezegd zo gedaan. Kippie kippie en filet de lomo met geBBQ-de groente. De wijn smaakt prima en gaat er goed doorheen. Zeker voor ons doen. Maar ja…wij zijn in Frankrijk en het is warm.

Foutje:

Naar bleek konden jullie de reacties niet lezen !!! Foutje…instellingen bleken niet helemaal correct te zijn. Nu moet alles goed staan en kan iedereen de reacties lezen en ook daarop reageren enz. enz. enz..

PS: Er is teleurstelling…teleurstelling bij ons omdat nog niemand gereageerd heeft op onze belangrijke (nou ja belangrijk) vraag…”waar is Dax bekend om?” Jammer jammer jammer…..

De eerste reactant die het goed heeft krijgt van ons ………une cadeau francaise: un produit de terroir….d’accord?  bonne chance

Dax

Vandaag op pad naar Dax. Even de omgeving verkennen. Dax is bij iedereen natuurlijk heel erg bekend…zo bekend zelfs da’k dat nie meer hoef te verkondigen …toch? De blog is interactief bedoeld dus? Ennnn waar is Dax zo bekend om? Wie schrijft ons als eerste en krijgt een memorabel cadeau?

Wie? Wie? Doe je best en schrijft ons ….

Wat kunnen we in Dax doen?

Dax  ligt ongeveer een 30 min rijden bij ons vandaan en bestaat al sinds de oude romeinen, zichtbaar aan de restanten in het kleine centrum. Het stadje ligt aan de Adour die bij Bayonne uitmondt in de Atlantische Oceaan (klinkt groter dan het is eigenlijk). Een leuk maar klein centrum waar je in 2 kleine uurtjes alles al wel gezien hebt. Zeker als om 12.00 de winkels volgens zuid Frans model al weer dicht gaan. Gelukkig hebben we heerlijke cappuchino op, met noten, karamel en chantilly…en heeft Odie een drolletje achter gelaten in het Parc Central. Even ronddraaien en daar is ie dan…

Dan weer op weg richting auto en binnendoor terug naar St Girons. Net buiten Dax kunnen we onze Franse cultuurbehoefte weer even vrij spel geven.. een bezoek aan een enorme supermarché van Le Clerc. Ook dat is een bekende verschijning in Frankrijk.

Wij rijden door uitgestrekte bossen, met hier en daar een typisch Baskisch huis/boerderij…een soort vakwerkhuis van 1 verdieping midden in de landerijen. Mooi, anders….

Vanmiddag luieren in de hangmat en lezen in de stoel. Even wat kleine boodschappen gedaan en pasta gekookt. Net afgewassen en koffie gedronken. Nu schrijven. Het wordt bijna een routine….

Odie ligt in haar mandje, maar zoekt ook regelmatig de bench in de tent op. Er komen hier everzwijnen op het terrein voor dus misschien krijgen we nog heibel van aanslaande teckelbeesten.

Obelix heb ik nog niet gezien, wel een romein in het centrum van Dax met een lebberende hond. Odie houdt bij zijn voeten de wacht.

Arno, greetje en odie.

PS: morgen, vandaag dus een wandeling in Huchet..une grande reserve naturel. En Greetje gaat uit zonnen..

Camping Arna

Hallo lezers, volgers en toevallige passanten….

Gisteren hebben we de laatste 300 km afgelegd van Perigueux naar Vielle-St-Girons. Eerst langs St. Emilion en Bordeaux, dan binnendoor naar Mimizan. Het is 14 juli vandaag, Nationale Feestdag en Mimizan is uitgestorven. Wij dachten hier even neer te strijken voor koffie, maar helaas. Dan toch maar doorrijden. Via mooie binnenwegen door de Gascogne, het landschap van de steltenlopers.

Nog 50 km, een klein uurtje rijden en we komen aan in St Girons. Het is even zoeken, zelfs de routeslaaf weet het even niet, rijden we in de goede richting. Zoals gebruikelijk, weer die laatste 5 km over een bochtige oude en smalle weg in de richting van de camping. Deze camping ligt ver weg, verscholen in het dennenbos direct langs de duinen van het strand…Inmiddels is het 27 C en zonnig. Precies de juiste temperatuur.

Nu de tent nog. Het is 13.00.

De receptie heeft alles in no time gereed en wij worden naar de achterste rij begeleid direct tegen de duinen aan…zoals besproken. Het is 3 min lopen naar zee………heerlijk. En wat een mooi en ongerept strand en aangename zee.

Eerst de auto leegstorten. Het lijkt idd wel op het leegstorten van een overvolle boodschappenmand. Iedere keer verbaas ik me weer over de zeldzame hoeveelheid rommel die wij steeds weer bij elkaar weten te verzamelen als we op vakantie gaan. Wij vragen ons af, zit dit in onze genen? Hollanders met pindakaas, kookgerei (COBB en CADAC), vacuüm verpakte kaas en en en…Helaas is er niets meer aan te doen, we hebben het meegenomen….Ik kom met tenminste 1 kast teveel aanzetten, Greetje met winterbroeken en dikke kleding. “dingen die we de laatste 2 jaar echt nodig hebben gehad” proberen we als verzachtende omstandigheid aan te wenden. “we hebben het meegenomen, nu ligt het ongebruikt de auto uit te zweten”.

De tent is het volgende item. Hij ruikt muf…2 jaar lang opgesloten gezeten in een canvas omhulsel zonder de mogelijkheid gekregen te hebben om een beetje lucht te krijgen. Geen wonder..de muffe lucht verdwijnt snel als de zon vat op de tent krijgt. Net als vroeger is de tent vrij snel opgezet…in de  richting van de zee en ondergaande zon.

En dan, dan is er alle meuk die we de “inrichting” noemen. Van koffiezetapparaat tot handdoeken, van tentzeil tot opener, van gaslamp tot thermosfles…alles heeft zijn plek. Dit is de hogere kunst van het inrichten en duurt gemiddeld 3 uur. Want…de eerste keer dat ik weer op de klok kijk is het 16.00.

Ongelooflijk, wat nemen we toch altijd veel mee…smile.

Koffie zetten, koffie drinken en uitblazen…alle drie doen we een middagdutje van bijna 2 uur. Blijkbaar moe gestreden van ons korte nomadenbestaan. Het eten bestaat uit toast met bratwurst.

Het is tijd, tijd voor slapengaan. Tot morgen

Morgen is een morgen van een beetje uitslapen….

8.30 op en lekker langzaam zijn…Greetje heeft wat slecht geslapen door een piepend bed. Het bed zelf is prima. Morgen is er weer een nieuwe ronde. Ikzelf heb prima geslapen.

De zon komt langzaam op en wint aan kracht. Wij blijven vandaag op de camping…lekker uitrusten en niets doen.

Ontbijten met een ei-ke, thee uit de thermosfles en beschuit. Koffie om 11.00 en de hele dag lamballen. Vandaag gaan we de COBB gebruiken voor brood bakken en pizza bakken.

Het kost even tijd…deeg maken en laten rijzen, de COBB aansteken en heet laten worden..maar dan, dan is het feest. Het brood gaat geweldig en smaakt erg goed. De pizza is heerlijk, vers en smaak werkelijk naar meer. Inmiddels hebben we de broodjes voor morgenvroeg ook al opgewarmd.

Wijntje erbij en alles is pico bello.

Tot morgen