Een dag in het leven op de camping....

Het is niet een alledaagse dag in het leven van arno, greetje en odie vandaag. Nee, het is een dag in het leven van ons op de camping onder de dennenbossen van Les Landes bij een dagelijks zonnetje en temperaturen van rond de 30 C.We zullen eens proberen onder woorden te brengen wat ons zoal bezig houdt en welke sfeer het oproept. Misschien hebben de thuisblijvers onder jullie hier nog extra vreugde van.

Uiteraard is de sfeer onmiskenbaar Frans, we zijn tenslotte in Frankrijk. Baskisch Frankrijk nog wel. Maar wat houdt dat in? Nou kennen jullie die stoere Franse boer met zijn zwarte “casque” op en een “baguette” in de hand? Zoiets, we zijn in een land van enigszins afstandelijke doch vriendelijk ogende eigengereide zongebrande mensen die altijd kleiner zijn dan de gemiddelde noord europeaan. Kunnen ze ook niets aan doen maar soms straalt men een ego uit wat groter is dan hun lengte. Soms handelt men zaken af op een ongebruikelijke omweg, alleen omdat het noord europese toeristen betreft. Die zijn immers groter. De kleine fransman weet wel weg met zichzelf belangrijk voelen. Zij hebben dat tot in de puntjes uitontwikkeld. Met de komst van europees bankieren, carte bancaire en geld uit de muur halen zijn de wachtrijen van toeristen volledig verdwenen uit de postkantoren. Tot ongenoegen van de gemiddelde fransman. Nu vult men de tijd met de effectieve noord-europese werkzaamheden. De dagen van weleer zijn voorbij.

Wat is er nog over van de Franse cultuur?

Het petit-dejeuner bestaat nog steeds en is nog vaak abominabel karig, een croissant met boter en jam onder het genot van een kop koffie.. In Perigueux echter, het IBIS, was werkelijk goed te noemen maar ja dan betaal je ook €9 p.p.

Wij doen het op de camping uitgebreid. De zon staat inmiddels aan de horizon als we wakker worden. Omdat wij onder de pijnbomen staan met een bladerdak 20 m boven ons wordt de hitte van de morgen gefilterd en branden we niet de tent uit. Inmiddels zorgt de continue zeebries voor wat exra verkoeling. Zo rond 8.30 staan we op, met de eerste stappen in de richting van het gedateerde maar brandschone toiletgebouw, een kleine 100 m verderop. Wassen, scheren douchen en fris weer de warme buitenlucht opzoeken. Dan ontbijten met thee, croissant, brood en beschuit…afgewisseld met dagen dat we cruesli (croustillants aux fruits) en muesli eten. De winterglow thee van Greetje hebben we vergeten…hemeltje…le the d’hiver. Kan iemand een paar dozen zenden? Het beleg is afwisselend kaas, jam, jam, jam en soms pindakaas. Errug heh, we blijven die Hollanders die brood nodig hebben. Gelukkig zijn wij niet zo erg dat we vacuum verpakte kaas meenemen…(eerlijkheid gebied te zeggen, als we ruimte hadden?...)

Dan is het tijd om even uit te rusten…dus lekker lezen onder de filtering van het dennenbos in de lichte oceaanbries. Allebei verzonken in een digitaal boek, afgewisseld met een zelf gezette bak koffie uit een piepklein koffiezetautomaatje wat wij al jaar en dag met ons meeslepen. Natuurlijk hoort daar een Franse specialiteit bij…Gateaux Basque. En nog een stuk…en nog een laaaaatste stukje ?

Naast het bruiningsproces van de zon op ons lijf ontstaat er ook een verdikkingsproces …rarara.

De middag nadert, er zijn wat boodschappen nodig uit de kampwinkel, 7 min lopen verderop. Met een tas in de hand slepen wij ons die kant op want er moet groente, vlees en drank komen, naast de overheerlijke chocolade (vulling met cocos en merengue). Vooral de wijn is toch wel belangrijk, niet te duur en toch lekker…de landwijn is hier niet verkeerd..produit de terroir heh? Na gedane inkoop even checken wat er vandaag op de camping te doen is. Meestal is dat kinder(achtig) goed, vooral voor de  kinderen.’s Avonds is er vanaf 23.00 een bar/disco. Overdag kunnen we het zwembad bevolken, de sauna bezoeken, surfen of golflessen nemen. Tegen de avond, de soiree, kruipen alle echte Franse mannen uit de chalets en tenten en slaan met overgave aan het Jue de Boulen. DE serieuze volksport van onze Fransen. Hier valt geen grapje over te maken bij de echte Fransman….dit is het hart van zijn leven.

Inmiddels terug worden de boodschappen opgeborgen en gaan we wat lezen of schrijven, in mijn geval. Luieren is nu aan de beurt, het wordt warm en we vallen alle drie langzaam in slaap…een dutje doen van alle vermoeienissen. Soms eten we iets, soms niet. In elk geval maakt ieder dan voor zich een hapje.

Zo rond 16.00 heeft een van ons wel zin om even te zwemmen…meestal even naar zee en daar een half uur of uurtje dabberen en afkoelen. Met een zee-temperatuur van 24 C geen slecht idee. Gisteren ben ik een uurtje in het zwembad geweest…

Aan zee is het voor de gemiddelde Nederlander vrij uitgestorven…bij de uitgang van de camping ligt een legertje mensen te bakken en braden maar 100 m links en rechts van de blauwe vaantjes is er helemaal niemand meer gedurende kilometers. Daarnaast is de zee wat ontstuimiger als bij ons met hogere golven en wat meer zandbanken. Van een muistroom heeft niemand nog gehoord denk ik.

Inmiddels is het weer tijd om aan eten te gaan denken. Dan begint het echte werk..in mijn vorige beschijving al genoemd. Voorbereiden en koken….

De afgelopen tijd hebben we pizza gemaakt, broodjes gebakken, BBQ gedaan, hamburgers en worstjes gebraden, pasta gekookt (doen we vandaag weer), brood gegeten en 1 keer gelunched in St Jean de Luz. En dan steeds weer afwassen….corvee is dus verdeeld over 2 personen. Geen personeel meegenomen helaas. Past niet in de auto.

In de avond gaan we even naar het strand, wandelen met Odie.

Gisteravond hebben we Star Trek gekeken…into darkness…de laatste film. Goed zeg.

PS:

Het dennenbos herbergt ook een gevaar. De dennenappels zijn levensgroot. Als die vallen, net waar Greetje in de hangmat ligt…dan heeft ze een heeeele grote bult op d’r kop.

’s Avonds komt er altijd een grote rode eekhoorn langs op zoek naar voedsel…in de nacht zijn het een paar egels die het bos afsnuiven. Overdag is er het constante geluid van de “cigales” in de hitte. Er gaan geruchten dat er everzwijnen rondscharrelen. De hond van de buren, Nikkita, schijnt er een gezien te hebben.

PSPS:

De vader van Greetje heeft na 4 uur strijd, en bijna opgave, met onze kapotte parasol het ding weer tot leven gewekt. De opgegeven parasol is gereanimeerd met een nieuw en sterker draadje als wat er origineel ingezeten heeft. Nu kan de parasol weer zonder problemen open en dicht. Klasse…toch?

Dat verdient een “produit de terroir”. Iets uit Baskenland…wat denk je van Baskische droge worst pa?