Jaca en het Monasterio San Guan de la Pena (klinkt als een verhaal van Suske en Wiske)

Het is domingo (zondag) vandaag en veel is dicht volgens de receptie. Misschien is er zo hier en daar een kleine winkel open voor boodschappen…ennn Jaca is op zondag leuk. Veel te zien ook. De receptie geeft de doorslag…het is vandaag wat minder weer in de Ordesa vallei…dus we geven de voorkeur aan een bezoek aan Jaca. Nou dat was niet verkeerd!!!

Wat een mooie oude, leuke, levendige, muzikale stad is dit zeg. Eerst de halve stad rondgereden voor een parkeerplaats in de nauwe straatjes…En natuurlijk komt weer dat rottige verwarrende eenrichtingsverkeer, in combinatie met al die geparkeerde auto’s, bovendrijven …een lastig Spaanse karaktertrek. Uiteindelijk, na 3 keer de stad doorrijden, vinden we een goede parkeergarage.

Eenmaal boven op het plein worden we aangetrokken door de nauwe straatjes van de oude stadje. Het is er duidelijk koeler door de vrijwel permanent aanwezige schaduw van de huizen.

Het is een toeristenstad met behoorlijk wat attracties waardoor het druk is en veel op zondag open is wat het voor ons erg leuk maakt.  Er is zelfs een kleine supermarkt open.

Het is koffietijd, dus eerst neerstrijken op een terrasje en cappuccino bestellen. We krijgen een enorme hoeveelheid slagroom met koffie…veel voor weinig.

Jaca is gelegen op een heuvel, een stad van de heren van Aragon. De eerste koning Ramiro d’un eurste (we schrijven ongeveer 1200 denk ik) is zelfs bijgesteld in het nabijgelegen klooster San Guan de la Pena. In de stad staat zijn standbeeld…kijk maar eens goed naar zijn houding (smile J).

Midden in de stad ligt een vijfhoekige fort, prachtig om te zien en geheel bewaard gebleven.

Niets is op de straten uitgestald…alle koopwaar is te vinden in de winkels. Alleen sommige restaurants en tapasbarretjes hebben de tafels en stoelen buiten staan. Jaca heeft iets authentieks…iets origineels. De stad leeft echt. Zeker als je door de straten heen steeds Spaanse bandjes hoort spelen. Allemaal oude middeleeuwse instrumenten. Met name doedelzakken. Op het plein van Ramiro 1 komen ze allemaal samen en spelen de groepen/mensen tegen elkaar….zo muziek maken levert een heel uitgelaten en uitbundige sfeer op. Na afloop worden de instrumenten door instrumentmakers nagekeken en zo nodig gerepareerd. Je moet bedenken dat alle instrumenten gemaakt zijn van hout en huid. De lunch bestaat uit heerlijke tapas en tostadas. Vrolijk lopen we de straatjes door richting auto. Volgende stop is het klooster van San Guan de la Pena.

scooby Doo was er ook

De weg naar het klooster is 27 km met alleen maar een smalle tweebaans weg die prachtig is. Ze geeft een overzicht van de vallei ernaast. Langzaam klimmen we naar 1.060 m en dalen dan weer af naar het klooster. Met een gangetje van 40 km gemiddeld zien we recht voor ons het klooster opdoemen. Een enorm ding…bovenop een berg. Auto parkeren en vragen of Odie ook naar binnen mag…misschien??? Vragen…bellen…misschien…duimen…en ja hoor het mag. Odie mag mee “weesgegroetjes halen in de kerk”. Wel optillen wordt verzocht. Dat zullen we braaf doen.

Het blijkt dat het gebouw waar we nu zijn het nieuwe klooster is, gebouwd in 1850, nadat in het oude klooster een hevig brand heeft gewoed. In het nieuwe klooster is een archeologische site gevestigd en worden de opgravingen van de omgeving bewaard. Bovendien is er een museum van de historie van Aragon EN een heel groot hotel. (???? Ja een hotel).

1 km naar beneden is het oude klooster. Daar kunnen we met de bus naartoe. Even wachten, instappen en 5 min later zijn we beneden. De buschauffeur kijkt vreemd op als we Odie meenemen. “mag niet” zegt ie…argwanend laat ie ons toch meegaan. Beneden nogmaals….tickets hebben we al gekocht. Wachten, wachten…en nu mag het dan.. Odie is toegelaten tot de kerkgangers.

Het klooster is ingebouwd in- en onder de rotsen…mooi maar toch ook weer snel gezien…met 30 min zijn we weer terug bij de bus. Het is meer de historie die achter dit klooster zit. Een van de oudste van Spanje. Via een nog smallere en steilere weg weer terug naar de camping. Genoeg geweest voor vandaag.

Odie heeft de weg naar Santiago de Compostello gevonden!!!

PS: Esther…ik heb nu wel Frans geleerd maar daar heb ik effe niks an…niemand spreekt hier Frans. Allemaal Spaans !!..zelfs moeizaam Engels en geen Duits. En nu?

Alle Spaanse menu’s…er is geen worst van te maken. Ik ken alleen Choriza.

Buenos Noches….