Ordesa y Monte Perdido

Het was vanmorgen alweer vroeg toen de wekker afging.  6.30 uur.

Arno is vandaag van plan een lange wandeling te maken in het Nationaal Park Ordesa. Om de ergste hitte voor te zijn en het park te verkennen zonder de hele hordes wandelaars te ontmoeten is vroeg starten het beste. Even wassen, ontbijten (yoghurt en thee), Odie uitlaten, wandelschoenen aandoen en rugzak inpakken. Ik ben klaar voor de wandeling. Greetje heeft ondertussen een stuk cake gesneden en 2 broodjes met ei/bacon/sla klaargemaakt als ik terugkom met Odie, heerlijk. Inmiddels is het 7.15 en kan ik de bus nemen van 7.30 naar het park. Na een kronkelig smalle weg die met haarspeldbochten omhoog gaat bereiken we ongeveer 7.45 de P-plaats. Hier is nog een laatste restaurant gevestigd. Vanaf hier (1.300 m) begint de echte wandeling naar het eindpunt voor mij, Circo de Soaso en Cascada de la Cola de Caballo (1.850 m).

Wandelschoenen goed vast strikken. Rugzak aan met 2 waterflessen, camera, 2 lenzen, EHBO-kit, poncho, zakmes, bandera, pet, zonnebril, eten, cake, zak zoute pinda’s en rehydratatiepakjes (1 keer uitgedroogd zijn is voldoende…lesje geleerd). Het is 7.50. Daar ga ik !!. 6 uur lopen.

Vanaf het startpunt is de Ordesa-kloof vrij smal en loop ik zeker het eerste uur in de bossen. Het is fris en ben blij dat ik een shirt met lange mouwen heb aangedaan onder mijn gewone t-shirt. De bandana en pet helpen om warm te blijven en niet teveel vocht te verliezen in het begin.

Ik loop voortdurend over een vrij breed (1 auto) gravelpad wat continu omhoog loopt. Niet te erg, maar voelbaar in de benen. De bossen zorgen voor koelte, het pad is vrij recht tot aan de eerste waterval (Cascade)..Cascade de Arripas op 1.400 m. Natuurlijk even kijken. Al vrij snel gaat het pad over in een kronkelig breed pad wat iets steiler omhoog loopt naar de volgende 2 watervallen, la Cueva en del Estrecho. Beiden liggen vrij dicht bij elkaar. Ik heb er dan inmiddels 1.5 uur opzitten. Deze watervallen zijn woest en erg mooi en ik stop even om foto’s te nemen en eventjes te rusten. Net als ik Estrecho verlaat gaat het brede pad over in een breed zigzag-pad wat zich van de rivier af beweegt dieper het bos in met ook nog een behoorlijke stijging . Dit stuk vergt wat meer moeite en een langzamer tred, dwars door een donker bos. Uiteindelijk heb ik toch een 15 min nodig om vanaf de waterval Estrecho beneden naar de bovenloop te komen en ook hier alles te bewonderen (1.600 m). Na ongeveer 2 uur kom ik eindelijk enigszins boven de boomgrens uit en volgt de laatste, brede en enorme waterval…eigenlijk een serie van cascades (Gradas de Soaso)….op inmiddels 1.700 m. De mooiste tot op heden.

Ik kom boven de boomgrens uit en de eerste kleine vallei opent zich voor me. De eerste echte rotsformaties en rotswanden zijn te zien. Hoe meer ik de vallei in kom, hoe mooier en breder het wordt. Het is om stil van te worden…zo onbeschrijflijk rustig, mooi, onherbergzaam. Ver boven mij hoor ik een roofvogel krijsen. Bijna niemand zie ik in de vallei lopen, misschien 5 of 6 mensen? Dat is alles, honderden meters voor en achter mij niemand…helemaal niemand. Alleen de natuur, watervallen, beekloopjes, groen gras bedekt met gele bloemen (pozzines in het Corsicaans) en loodrecht oprijzende kale rotswanden aan beide zijden hoog boven mij.

Ik zie nu Cilindro de Marboré (3.328 m) en Monte Perdido (3.355 m), de hoogste berg van het Pyreneenmassief,  recht voor mij uit. Beide bergen domineren de hele vallei. Ze kijken op ons neer alsof ze ongenaakbaar en onbedwingbaar zijn. Het is waanzinnig mooi om deze vallei in combinatie met deze bergen in al zijn kleuren zo te zien. Hier heb ik toch al jaren van gedroomd. Dit uitzicht is fenomenaal….echt !!

Het is inmiddels 11.00. Ik stop, ga even eten en wat drinken en dan weer terug naar Greetje. De broodjes zijn geweldig lekker.

Heh…kijk daar. Even verderop graast een gems. Nog geen 50 m van mij vandaan. Zij heeft geen haast en is ook niet angstig, maar kijkt zo nu en dan even om zich heen. Ik schroef de grote telelens op de camera en laat mijn spullen achter om voorzichtig dichter in de buurt te komen…op bijna 25 m heb ik haar prachtig te pakken op camera, daarna verdwijnt ze de bergen in.

Tijd om terug te gaan…dezelfde mooie weg terug. Continu afdalen en van het uitzicht genieten. Alhoewel ik helemaal geen problemen heb met de wandeling en mijn voeten/benen, is afdalen lastiger dan stijgen. De benen worden moe, ik ben wat minder stevig op de been en mijn tenen komen voortdurend tegen de voorkant van de schoen aan. Niet pijnlijk, gewoon lastiger lopen. Bij Puente de Arripas ga ik de rivier over en loop aan de overkant verder naar beneden totdat ik bij Pradera aankom. De parkeerplaats.

Even wat drinken bij het restaurant, onderweg terug hebben Greetje en ik al contact gehad voor de koffie (smile), en om 13.30 terug met de bus. Wow…een geslaagde wandeling !!!

Hier een kleine indruk van al dat moois:

Haaaa we hebben weer een paar vragen. De eerste die het goed heeft krijgt een kaasje uit de Pyreneeen:

·        De onzinnige, maar wel leuke, eerst. Hoe heten de smurfen in Spanje?

·        Welke vallei grenst aan de andere kant van Ordesa? In Frankrijk…

Succes…